Ik heb een hele discussie over de toekomst van internet op Frankwatching.com.
En dan in het byzonder in de nabije toekomst.

De toekomst van het internet voorspellen is net zoiets als beleggen.
Op de hele lange termijn weet je wel waar het naar toe gaat.
Ook over morgen kun je nog wel iets zeggen, dat zal niet zo anders zijn als vandaag.
Maar er is een middellange termijn waar je alleen maar naar kunt raden.

We hebben Web 1.0 gehad en ook Web 2.0 en wat komt er dan nu? (Ja, duh…)

Eigenlijk denk ik dat we de overgang tussen Web 1.0 en Web 2.0 revolutionair noemen omdat we het niet hebben aan zien komen.
De participerende consument… dat hadden we niet verwacht.

Maar… dat ligt misschien wel aan onszelf.
Misschien hebben we die consument mateloos onderschat, of hebben we de creatieve eigenschappen van die consument in ons denkmodel even buiten beschouwing gelaten.

Dus het is best aannemelijk dat Web 3.0 al in de maak is zonder dat we het in de gaten hebben.
Ik ga eens denken over een hele hoop scenarios die het Web weer flink gaan veranderen.

Een ding is zeker: computers worden sneller, krachtiger, opslag wordt goedkoper, bandbreedte wordt groter en minder schaars.
Deze groeifactoren maken dingen mogelijk die eerder niet efficient gedaan konden worden.

Ik gok dus op meer intelligente systemen.

Wat betekent dat? Een aantal mogelijkheden op een rijtje:

• content (informatie) wordt krachtiger geselecteerd aan de hand van je profiel

• je profiel wordt vervangen door een model van jou wat steeds geavanceerder wordt

• content wordt steeds vaker gepresenteerd op een manier die jou persoonlijk aanspreekt

• steeds meer wordt je op het internet gerepresenteerd door een model van je

• de representaties gaan steeds meer als een soort ambassadeur van jou acteren

• jouw profiel/model wordt gecorrelleerd aan modellen van anderen waardoor je steeds voorspelbaarder wordt

• informatie aanbieders zullen steeds meer hun best moeten gaan doen om aan de verwachtingen van juw model te voldoen

Iemand zin om hier wat dieper over na te denken?

Crossmedia is opmerkelijk genoeg nog steeds een buzzword.
Laat ik even wat tekstverklaring doen:

Crossmedia wordt door velen gedefinieerd als het publiceren van (doorgaans dezelfde) content via verschillende media.
Meestal is dit een klassiek medium (de krant, de tv, de radio) en dan ook nog internet erbij…
Als je een beetje met verschillende media hebt gewerkt dan wet je dat dit meestal niet zo effectief is.
Het ene medium leent zich nu eenmaal beter voor bepaalde content dan een ander medium.

Sommigen definieren crossmedia als de migratie van het ene medium naar het andere:
Nieuws via internet in plaats van de krant, Freek via iTunes in plaats van een CD, Youp via een tijdschrift in plaats van een theater.
Sja dat kan, alhoewel dat niet zo’n vreselijk interessant verschijnsel is.
Het gaat immers (meestal) om voortschrijdende technologie en dat is vooral leuk voor nerds.

Waar ik het spannend vind worden is dat media elkaar gaan aanvullen in dezelfde campagne.
Dat gebeurt natuurlijk volop: de TV-spot verwijst naar de internet site waar je een (papieren) folder kunt bestellen enzovoorts.
Opmerkelijk is dat een medium veelal aan een ander medium ondergeschikt wordt gemaakt.
Dus een film en dan ook nog wel een internetspelletje over die film, of een boek en dan ook nog wel een paar samples op het internet.

Logisch, want ten eerste wordt meestal maar aan een medium geld verdiend (de film, het boek) en media laten nog niet zo makkelijk naar elkaar linken.
Ik trek hier wat snel de conclusie dat niet alle media even geschikt zijn voor bepaalde content.
Dit kan liggen aan betaalmodellen, aan kwaliteit en aan portabiliteit wat voor ieder medium anders is.

Waarom is crossmedia al zo lang een buzzword?

Ik denk omdat de ontwikkeling van verticaal (per medium) naar horizontaal (vanuit de content) denken een stuk stugger is dan we denken.
Niet alleen vanwege bovenstaande maar ook vanwege de traditionele productie methoden.
Het eindresultaat van een project is toch een film OF een website OF een tijdschrift met soms wat internet erbij.
En de vraag is of we het eigenlijk anders zouden willen.

Vaak willen we het ook te goed doen.
Er worden bijvoorbeeld prachtige modellen ontwikkeld om content te beschrijven, zogenaamde metadata.
Als deze modellen gebruikt zouden worden voor bijvoorbeeld alle audio en video content zouden we daar heel veel kanten mee opkunnen.
Maar welke kanten? Voorlopig is het alleen handig voor het zoeken in archieven.
Feit is dat niemand die modellen substantieel toepast omdat dat veel werk kost maar weinig waarde oplevert.

Crossmedia is daarom een vrij abstract begrip.
Je kunt een project crossmediaal ontwikkelen, maar crossmedia kan geen doel op zich zijn.
Dat is net zoiets als kunstmatige intelligentie.
Er zijn heel wat bedrijven gestorven die kunstmatige intelligentie wilden verkopen zonder toepassing, dat gaat niet.

Moeten we eigenlijk verder niet over zeuren.

naar aanleiding van dit artikel…

Iets heel anders dan.
Ik ben die serie gaan volgen op ComedyCentral met David "X-Files" Duchovny.
Als je Californication ziet wil je graag onmiddellijk een loser van middelbare leeftijd zijn, omdat alle ongelooflijk goed geconserveerde mooie vrouwen van middelbare leeftijd (waar komen ze toch vandaan?) zich als een soort Axe-slavinnen op je werpen.

Mensen van mijn generatie weten nog dat Duchovny ook schitterde als anchorman in de romantische porno serie ‘Red Shoe Diaries’. En alleen al uit sympathie voor deze ‘The truth is out there’ Mulder moet ik even pleiten voor romantische porno.

Romantische porno is porno met een verhaaltje, waarin sexy mensen met elkaar wippen.
Het verschil met gewone porno is dat er gewipt wordt met een reden.
Romantische porno zoekt naar de mens achter de wipper/wipster en waarom deze mens wipt zoals hij/zij wipt.
Bij gewone porno hoef je niet echt naar een motief te zoeken..

Natuurlijk is zowel romantische porno als keiharde porno een fantasie.
Nu leven wij in een tijd waarin we onze fantasie graag tot werkelijkheid maken.
En als dat niet lukt doen we het in de next best thing: de virtuele werkelijkheid.

In de film de Matrix (deel 2 meen ik) komt een geweldig feest voor waar duizenden mooie mensen met prachtige lichamen zich volledig overgeven aan dans en euforie.
Geen cellulitis, geen wildplassers, geen kotspartijen, geen knokpartijen, zelfs geen drank of drugs en toch een waanzinnig feest dat maar een vingerknip nodig heeft om in volle hevigheid lost te barsten.
Prompt opende de hoofdstedelijke discotheek Zion, met een duidelijke referentie naar de film.
(Ik heb maar aangenomen dat het hier geen oud-testamantische gekeppelde doelgroep betreft)
Dus kennelijk gaan mensen naar zo’n discotheek om het gevoel van het Matrix feest zelf te gaan beleven.

Zion is inmiddels ter ziele en fantasieen zijn kennelijk mooier dan de werkelijkheid.
Hoe echt is porno? In werkelijkheid is het allemaal toch wat minder.
We kennen inmiddels ook porno evenementen waar we hopen op veel strakke jonge mooie mensen (waar komen ze toch vandaan?) zonder veel remmingen. Nu komen die in de virtuele wereld volop voor, maar in first life blijken het toch gewoon de buren uit Nieuwegein, en die fantaseer je liever niet.
Daarom kan harde porno alleen maar harder en explicieter worden… in de hoop dat die werkelijkheid ook wat interessanter wordt.

Komen er nu ook Romantische Porno Evenementen?
Ik zou het wel goed vinden.
Ik vind wippen toch het lekkerst na een interessant gesprek bij een goed glas wijn.
Moet je wel iemand hebben die in beide behoeften kan en wil voorzien.
Maar misschien wel belangrijker: ik hoef die platte ervaring niet die in de film wel leuk lijkt maar het in werkelijkheid niet is.

Fucking is highly overrated. Maar alles wat ertoe leidt is best wel leuk tijdverdrijf.
Ik pleit dus voor gelegenheden waar je mensen kunt ontmoeten waarmee je een prettig gesprek kunt voeren, waarmee je gezamenlijk kan genieten van een goede maaltijd en een hoop goede wijn wat eventueel leidt tot een goede wip.
Ik zie die romantische porno helemaal zitten…
Of is dat teveel gevraagd?

Het is hier even stil geweest want ik ben druk bezig geweest met stoppen bij mijn baas.
Zonder te weten wat ik nu ga doen.. ik heb geen idee.
Of eigenlijk heb ik een hoop ideeen en weet ik nog niet welke ik ga uitvoeren.

Zo fantaseerde ik vanmiddag op de fiets over internetwinkels.
Als ik een internetwinkel begin, wat zou ik dan gaan verkopen?

Eigenlijk kun je op internet makkelijk dingen verkopen die de klant op voorhand al kent.
Boeken, CD’s, DVD’s, Games, Telefoons… dat wisten we al.

Voor alle andere zaken wil je toch eerst even kijken en voelen… (huizen, tweedehands auto’s, zelfportretten van Rembrandt).
En we weten allemaal wat het gevolg daarvan is: op zaterdag op "reconnaissance mission" door een of andere koopgoot en als ons iets bevalt bestellen we dat zo goedkoop mogelijk op het internet.
Lukt natuurlijk alleen als er geen verschil is tussen het product in de winkel en het product in de internetwinkel.

Voor de dure winkel moet dit toch niet fijn zijn…
Die winkel moet het nu hebben van klanten die niet zoveel geven om de prijs en/of zich impulsaankopen veroorloven.

Logisch dat merken zo belangrijk worden.
Een merk is niet alleen iets waar de consument zich mee wil associeren, maar wordt ook een kwaliteits garantie.
De koper verwacht hetzelfde product ongeacht waar hij het bestelt.

En hierin is het succes van Heineken en McDonalds besloten:
Deze bedrijven leveren niet het beste wat er te krijgen is, maar iedere hamburger of pilsje smaakt tenminste overal hetzelfde.
(En daarom drink ik mijn koffie in Kuala Lumpur bij de McD… In Maleisie is geen lekkere koffie te krijgen, maar bij McD weet ik tenminste wat voor slootwater ik kan verwachten.)

Merken zijn natuurlijk helemaal geen garantie.
Hoogstens duurder dan hetzelfde product zonder label.
Merken verlossen de consument echter van het risico iets te kopen wat tegenvalt.
Zelf heb ik daarom niet zoveel met merken, maar wie opgroeiende kinderen heeft weet dat merken onontkoombaar zijn.

Terug naar die winkels.
Want internet of niet, die merken moeten wel hun producten aan de klanten laten zien, ook al verkopen ze het elders.
Welke winkels zijn het meest geschikt als showroom?
Misschien winkels die bestaan omdat ze vooral loket zijn voor diensten.
Telecomwinkels bijvoorbeeld.
Of winkels waar ze de klant "helpen" met keuzes maken omdat die klant stomweg geen kennis heeft van het product.
Bruingoed- en Witgoedwinkels bijvoorbeeld.
En vul dit vooral aan met de bestaande showrooms zoals modewinkels en juweliers.

Geen wonder dat de merken zullen kiezen voor producten waar een showroom voor is: telefoons, gadgets…
Op die manier kan zo’n merk een hoop van zijn spullen omzetten ongeacht via welk kanaal.

Ik denk dus dat een internetwinkel alleen maar een goed idee is als je echt op prijs kunt concurreren.
En dat gaat toch echt om volume, want dan kun je wat van die merkprijzen afkrijgen.
Laat ik daar maar even niet aan beginnen, want er schuilt geen grootgrutter in mij.

Ik zie echter wel wat andere ontwikkelingen die het bovenstaande gaan omspitten… misschien liggen daar mijn kansen.
Ga ik over nadenken op mijn volgende fietstocht waarover later meer…

Deze kop stond op NU.nl. Het gerenommeerde bureau Ernst & Young concludeert dit op basis van een onderzoek onder directeuren en managers. Nou zit ik in de IT en ik vind een onmisbare eigenschap van techneuten juist luiheid, immers, zij zijn de mensen die bij ieder bedrijfsproces moeten denken: "Ik wil dit niet telkens opnieuw doen, valt dit niet te automatiseren?". Dit resulteert soms in ingewikkelde oplossingen voor eenvoudige problemen, maar daarover schrijf ik later nog wel eens.

Ik heb veel meer twijfels bij de managers en directeuren. Ik weet niet of dit dezelfde managers en directeuren zijn die Ernst heeft geinterviewd, maar directeuren en managers willen zonder uitzondering graag Overzicht. Overzicht biedt veiligheid, en managers en directeuren moeten vooral hun belangen veilig stellen. Overzicht gaat niet over kleine dingen, maar over "het hele plaatje" en past in een spreadsheet. Het gevolg is dat managers zich niet graag inlaten met details die niet in het spreadsheet passen. Maar ja, als jij een mooi IT systeem wilt maken zal iemand toch het Overzicht moeten uitdetailleren. Managers zijn daar doorgaans te lui voor en besteden dit vaak uit aan project-managers.

Project-managers moeten dus het koelie werk moeten doen. Ze moeten immers zowel Overzicht hebben als in de bits en bytes van de techneuten kunnen inleven. Als ze die eigenschappen zouden hebben zouden ze beter gekwalificeerd zijn als de Managers. En dat kan natuurlijk niet. Project-managers overleven door verwarring te stichten en zelf met zorgvuldig actergehouden informatie "de boel te redden".

Ik denk dat het probleem van luie ICT-bedrijven hierin besloten zit. Het is geen luiheid, maar onkunde en onwil om bruggen te bouwen. De een wil alleen maar een spreadsheet zien en vooral niets anders want iets anders kent hij niet, de ander kan nu zijn gedetailleerde wereld niet beschrijven in een spreadsheet. Een zwarte conclusie, maar ik zie het helaas dagelijks…

Onze huis-puber was vergeten dat hij vandaag bij zijn tante op bezoek zou gaan. Dat betekende dat hij niet kon uitslapen tot het moment waarop pubers tot leven komen, ergens laat in de middag. Hij moest namelijk om een achterlijke half negen beginnen met zijn folderwijk, en het was hard doorwerken als hij die op tijd af wilde krijgen. De vorige keer was het folderen ook al zo slecht gegaan want ene "mongool" had namelijk ook folders in "zijn" wijk gepost. Pubers denken niet diep na… Het was niet in hem opgekomen dat hij volkomen de verkeerde wijk gefolderd had. Toen dus bleek dat hij vandaag een uurtje later naar zijn tante ging betekende dat natuurlijk dat hij een uur langer kon uitslapen… niet dus. Ik denk soms dat heel veel mensen altijd pubers zijn gebleven…
Dezelfde huis-puber vroeg mij laatst hoe het toch mogelijk was dat Google al die woorden kende en dat de mensen van Google al die miljoenen websites hadden bekeken… Het was een wonder, die Google-mensen waren wonderlijke mensen. Ik heb maar niet eens een poging gedaan. Hij had immers wel gelijk. Als je er met die onbevangen blik tegenaan kijkt is het ook heel wonderlijk. En als ik nu lees wat Jim Whales van plan is met zo’n briljante ingeving als Grub dan speelt zich hier weer een wondertje af. Grub betekent rups. Wat heeft de ene rupsje-nooit-genoeg gemeen met de ander? Het ontdekken van wonderen blijft het leukste van kind zijn. Natuurlijk wil iedereen puber blijven.

Telecom providers, en met name KPN, zijn gewoon hardleers.
Ik kan me nog herinneren dat internet net gemeengoed begon te worden en KPN met veel bombarie Het Net introduceerde. Het Net was toen een soort oostblok-internet, met een ijzeren gordijn eromheen. KPN bepaalde vervolgens wat er op dat Het Net allemaal voor sites te vinden waren.

Juist als netwerk provider zou je meer dan wie dan ook moeten begrijpen dat de waarde van een netwerk exponentieel toeneemt met het aantal knooppunten. Met andere woorden: hoe opener je netwerk, hoe meer websites je kunt gebruiken, hoe (veel) meer relaties er mogelijk zijn, hoe meer potentiele kopers en verkopers, hoe blijer we worden…

Ik begrijp niet dat die Marketing knakkers dan toch tegen de stroom op willen zwemmen en hun eigen internetje willen bouwen. Geen wonder dat dit Het Net initiatief veel hoon ten deel viel en snel bakzeil moest halen en gewoon internet ging aanbieden.

Het stomme is dat KPN met i-Mode precies hetzelfde gedaan heeft. En alleen als je helemaal gekeurd en geknepen was mocht je in een -door KPN aangwezen- hoekje van i-Mode wel je eigen kraaltjes verkopen. KPN had zijn leveranciers en gebruikers niet veel te bieden voor veel geld. En dit model leek echt helemaal niet op het succesvolle i-Mode model in Japan en Korea, want daar kostte i-Mode geen scheet en kan je er echt heel veel mee. KPN had eigenlijk alleen de techniek meegenomen (en eerlijk is eerlijk, deze zag er veel beter uit dan WAP 1.0 van de andere aanbieders).

Gelukkig gaat nu ook deze activiteit ter ziele. Veel te laat. Hetzelfde geldt natuurlijk voor Vodafone Live! en T-Zones. Werkten de providers nu maar eens gezamenlijk aan een open manier om kleine betalingen op het internet te doen via je mobiele telefoon (en je telefoonrekening). Dat zou de ultieme prikkel zijn voor ondernemers om ook iets aan te bieden voor mobiel gebruik. Dit is niet mijn idee want in andere Europese landen wordt hier al druk aan gewerkt…

Een eigen digitaal parkje inrichten en daar koninkje gaan spelen is echt niet meer van deze tijd. Ik gun de mensen die dat nog steeds willen van harte hun zo mogelijk vervroegde pensioen. Juist open toegang en het bijdragen tot zo groot mogelijke netwerken is nu succesnummer 1. Nog even tenminste, maar dat is voer voor een volgende blog…

Het is natuurlijk geen hot news maar ik heb op YouTube naar allerlei demo’s gekeken van de Microsoft Surface computer.

Een hoop mensen vinden het geweldig, zo’n tafel die allerlei voorwerpen herkent, niet in de laatste plaats onze vingers. Maarreh, zoomen van foto’s door je vingers uit elkaar te bewegen? Door muziek collecties scrollen met je vinger over het scherm? Heb ik dat niet pas geleden nog ergens gezien?

Ik ga lekker kort door de bocht: de Microsoft Surface is gewoon een hele grote iPhone… Een fancy user interface met een middelmatige functionaliteit. Dat zal Bill niet leuk vinden om te horen en hij wil de machine daarom graag liever aan de horeca verkopen dan aan mij.

Maar zie ik nu mijn tafel bij de afhaalchinees vervangen worden door die Microsoft Meets Ikea tafel? Ik ga eigenlijk nog steeds naar een restaurant om lekkere gerechten en mooie wijnen te proeven en met goede vrienden te vertoeven. De meeste restaurants zijn een stuk prettiger als mobiele telefoons uitstaan of minstens stil blijven. Laat staan dat ik er aan zo’n gigantische iPhone ga zitten!

Verder vraag ik me af of de noodlijdende horeca zit te springen om dit digitaal meubilair.
De prettig ogende serveersters zullen plaats moeten maken voor kruimelige, brillende systeembeheerders met vlasbaardjes en Gordon Ramsey zal met een ongekend gevloek zijn muis door zijn beeldscherm gooien nadat hij een exception heeft mogen ervaren bij het in elkaar klikken van de Boeuf Bourguignon. Ik denk toch dat het de sfeer niet ten goede komt…

Maar misschien ben ik gewoon hopeloos ouderwets…

Geintrigeerd ben ik door Nabaztag, het wifi-konijn.
Niet dat ik gauw zo’n Nijntje voor volwassenen(?) op mijn nachtkastje zal zetten. Wat ik heel vernieuwend vind is dat Nabaztag een soort aquarium voor widgets is. Het zou nieuws, weer, fileinformatie en de huidige gemoedstoestand van mijn vrienden kunnen weergeven.

Zoals ik al in mijn vorige stukje schreef, mogen widgets van mij best emigreren van de desktop. Widgetstation is misschien een eerste stap, maar ik zie nog wel meer mogelijkheden.

Widgets hebben twee aspecten: natuurlijk de informatie die ze communiceren, maar ook hoe die presenteren. Mensen zijn daar kennelijk steeds gevoeliger voor.
Sinds jaren worden Winamp, Mozilla, Windows, Messenger, MacOSX etc. uitgebreid gepimpt, en de i-Phone is misschien wel het exponent daarvan: Een middelmatige telefoon met een supermooie user gebruikers-interface.

Een opmerkelijk verschijnsel in een wereld waar het bezit van (SUV, bling en natuurstenen aanrecht) hardware veel meer status heeft dan het bezit van software. Wordt status steeds meer gemeten in termen van hoe genetwerkt je bent? Als dat zo is dan is er een toekomst voor Ubiquitous computing, of beter nog Ubiquitous networking. En als ik een voorspelling mag doen zou die best wel eens gekickstart kunnen worden door widgets.

Web 2.0 wordt op veel manieren gedefinieerd. Twee eigenschappen worden meestal als kenmerkend aangeduid.

Ten eerste is daar het sociale web. Het web is een instrument om allerlei relaties tussen gebruikers te leggen en te onderhouden (Hyves, MySpace, LinkedIn etc). Maar ik bestrijd dat dit nieuw is. Het prille web was veel meer een manier om met name wetenschappelijke publicaties voor alle gebruikers toegankelijk te maken en deze publicaties door middel van links aan elkaar te koppelen. Gemeenschappen (bv. The Well) floreerden op het web. Wat wel nieuw is, is de schaal, de soort informatie en de toegankelijkheid van sociale netwerken, maar vernieuwend is dit niet.

Later is het web overspoeld door commerciele uithangborden en veranderde van een hip straatje in een neonverlicht Damrak. Niet dat daar iets mis mee is…

Het tweede kenmerk is het semantische web. Dit is een technisch kenmerk, want het is een alternatieve manier om informatie te publiceren. De informatie wordt volgens een vaste structuur aangeboden die losstaat van de presentatie (RSS, REST SOAP etc.) en maakt het mogelijk om allerlei alternatieve presentaties te creeren. Ook wordt deze informatie gekoppeld aan andere informatiebronnen, de mashups.

Het semantische web is zeker een vernieuwing. Het opent de mogelijkheid om uit de browsers te stappen en middels widgets en appliances allerlei nieuwe toepassingen te bedenken. De wekker die alle voor jou relevante actuele informatie geeft, de koelkast die de boodschappen doet, de widgets die je belegginsportefeuille bijhouden etc.

Jammer dat deze revolutie zo langzaam gaat want er zijn legio partijen die informatie hebben die op deze manier gedistribueerd kan worden. Waarom is er nog geen vastgoed website die fatsoenlijke rssfeeds levert? Veilingsites die een popup op je desktop genereren als het door jou gezochte item te koop wordt aangeboden? Werk aan de winkel!